Prolog.

Zaciągnęła się papierosowym dymem i wypuściła go z ust. Stała przy otwartym oknie nie dbając o to, że jest środek zimy a na dworze panuje temperatura poniżej zera. Nic nie miało dla niej znaczenia. Wiedziała, że nie powinna była palić, ale nie życie się dla niej nie liczyło. Wręcz przeciwnie... Prowokowała śmierć by ta zabrała ją ze sobą i paliła jeszcze więcej. Rachel nigdy nie była słodką z charakteru dziewczyną. Była raczej typem suki, która nie dbała o ludzkie uczucia. Miała gdzieś to, co o niej mówiono i żyła swoim życiem. Nie znaczy to jednak, że nie potrafiła kochać. Swoich bliskich i przyjaciół darzyła niesamowitą i naprawdę rzadko spotykaną miłością. Ale co z tego? Ona sama czuła się nie kochana. Nie czuła tej bliskości osób, które ją otaczały. Wiedziała, że ją kochają, ale dlaczego tego nie odczuwała? Była sama. Chłopak opuścił ją ginąc w wypadku samochodowym i od tamtej pory nikogo więcej nie miała. A przecież minęły już dwa lata! Poczuła jak jej oczy robią się niebezpiecznie mokre na samo wspomnienie o Andym. Był jej bratnią duszą. Drugiego takiego człowieka nigdzie by nie znalazła.
Ktoś otworzył drzwi do jej pokoju.
- Było otwarte więc weszłam - usłyszała głos Mandy, swojej starej dobrej przyjaciółki - Nie słyszałaś jak cię wołałam? Myślałam, że coś się stało... Płaczesz... - stwierdziła.
- To nic - odpowiedziała wycierając sobie mokre od łez policzki. Wyrzuciła wypalonego do połowy papierosa i zamknęła okno - Co słychać? - zapytała chcąc nie myśleć więcej o Andym, ani o swoich uczuciach.
Może na zewnątrz zachowywała się jak zimna suka, ale nawet tacy ludzie mają uczucia.
Rachel też je miała. Ale potrafiła je ukrywać...
Bo tego właśnie nauczyło ją życie.